توی تاریکی مطلق شب، لابهلای رویاهای آشفته غرق میشم. کابوسهایی که مثل خوره به جونم میافتن و خواب رو از چشمام میگیرن.انگار مغزم یه نقاش دیوونهست که مدام داره تصاویر وحشتناکی رو روی بوم ذهنم نقاشی میکنه. یه سمفونی از نغمههای غمانگیز و جیغهای بنفش که روحم رو زخمی میکنن.تو این کابوسها، هر چیزی ممکنه اتفاق بیفته. عزیزانم رو در حال ترکم میبینم، توی یه دنیای تاریک و ویران شده گم میشم، یا تو چنگال موجودات وحشتناکی اسیر میشم.از خواب که بیدار میشم، لرزش تنم بند نمیاد. قلبم تند تند میزنه و عرق سردی روی پیشونیم میشینه.هنوز طعم تلخ کابوس توی دهنم مونده و سایه شومش تا مدتها روی روحم سنگینی میکنه.اما یه چیزی هست که از همه چیز عجیبتره. این کابوسها فقط یه سری تصاویر بیمعنی و آشفته نیستن. انگار دارن یه چیزی رو به من نشون میدن. یه پیغام مخفی که از اعماق وجودم میاد.انگار دارن یه هشدار به من میدن. یه بیدارباش.

درد عزیزترینم، تیری ست که در قلبم فرو میرود و نای نفس را از من میگیرد. گویی بغضی در گلویم چنگ انداخته و اشک در چشمانم حلقه زده، اما نه بغض میشکند و نه اشک فرو میریزد.دلم میخواهد فریاد بزنم، میخواهم ناله کنم، میخواهم زمین و زمان را به هم بریزم، اما گویی در قفسی از سکوت و ناتوانی گرفتار شدهام.چگونه میتوانم شاهد رنج و عذاب عزیزترینم باشم و دم نزنم؟ چگونه میتوانم بیتفاوت از کنار درد و آهش عبور کنم؟کاش میتوانستم رنجش را بگیرم و به جان خودم بپذیرم. کاش میشد غمش را با جان و دل خرید و آسودگی را به او داد.چگونه میتوانم نظارهگر رنج و سختی آنهایی باشم که دوستشان دارم؟چگونه میتوانم ساکت بمانم در برابر نالهای که تار و پود وجودم را میلرزاند؟ٰمن در کنارت هستم، تا ابد، تا زمانی که خورشید طلوع کند و تاریکی شب رخت ببندد.